Wprowadzenie
" Niepokojący wzrost wypadków drogowych, charakterystyczny dla naszych czasów, powoduje, że ciągle aktualny jest problem kompensacji szkód wynikających z tych wypadków. Chodzi w szczególności o odpowiedź na pytanie, w jaki sposób prawo cywilne zapewnia wynagrodzenie wszelkiego rodzaju szkód wynikłych z wypadków drogowych. "
Bieniek Gerard, Odpowiedzialność cywilna za wypadki drogowe
Warszawa 2006, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis.
"10 dni temu UWAGA! pokazała reportaż, udowadniający nielegalne i nieetyczne postępowanie osób na kierowniczych stanowiskach w firmie EuCO. Dane osobowe klientów są kupowane od pielęgniarek, księży, sołtysów, a uzyskane przez EuCO odszkodowania dużo niższe niż te, które poszkodowanym obiecywano, a prowizja pobierana przez EuCO – bardzo wysoka".
przeczytaj treść reportażu: uwaga.onet.pl
źródło: uwaga.onet.pl
Nowelizacja Kodeksu Cywilnego z dnia 30 maja 2008 r., przewiduje zwiększenie ochrony ofiar wypadków komunikacyjnych. Nowe prawo umożliwi przyznanie najbliższym członkom rodziny zmarłego, obok odszkodowania, także zadośćuczynienia pieniężnego. Zadośćuczynienie nie będzie obwarowane dodatkowymi ograniczeniami.
USTAWA
z dnia 30 maja 2008 r.
o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw
w art. 446 dodaje się § 4 w brzmieniu:
§ 4. Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Jak pisze „Rzeczpospolita”, odszkodowanie w wysokości miliona złotych od PZU SA zasądził w dniu 10.06.2008r., warszawski Sąd Apelacyjny na rzecz Hanny H., której mąż zginął w wypadku samochodowym.
zródło: Rzeczpospolita
"Jesteśmy najlepsi, jesteśmy najwięksi, a co najważniejsze – jesteśmy uczciwi. Tak reklamuje swoją działalność jedna z firm pośredniczących w uzyskiwaniu odszkodowań za wypadki komunikacyjne. Czy taka jest prawda?"
zobacz materiał video oraz przeczytaj treść reportażu: uwaga.onet.pl
zródło: onet.pl
"Przedstawiciele pewnej firmy z tej branży już na szkoleniach dowiadują się, że mają opłacać pielęgniarki, sołtysów, listonoszy, księży i inne osoby, mogące mieć informacje o poszkodowanych w wypadkach - ustalili reporterzy "Uwagi" TVN. Osoby te podsuwają rannym ankiety, które rzekomo mają być wykorzystane w ogólnopolskiej akcji pomocy poszkodowanym w wypadkach drogowych. Ranni wpisują swoje nazwisko na listę, tym samym godząc się nieświadomie na kontakt z agentem. Od przedstawiciela firmy klienci dowiadują się, że mogą liczyć na duże odszkodowania. Jednocześnie firma zastrzega sobie prawo do bardzo wysokich prowizji, sięgających 30 procent całej kwoty odszkodowania".
źródło: onet.pl
Wyłączna wina spowodowania szkody przewidziana w art. 435 § 1 kc występuje wtedy, gdy zawinione działanie poszkodowanego lub osoby trzeciej było jedyną przyczyną wypadku. Tylko taki wyłączny związek między tym zawinionym postępowaniem a szkodą zwalnia od odpowiedzialności posiadacza mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody (art. 436 § 1 kc). Sytuacja taka nie występuje, jeżeli przyczyną wypadku była nie tylko wina osoby trzeciej, ale gdy na przyczynę tę składają się ciężkie warunki jazdy (oszroniona jezdnia, mgła, pora nocna), które możliwość powstania wypadku z ich powodu - jeżeli chodzi o odpowiedzialność pojazdu mechanicznego - obejmują jego ryzykiem (Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 15 marca 1974 r., I CR 46/74).
Zderzeniem się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody (art. 436 § 2 kc) jest ich zetknięcie się, gdy pozostają wobec siebie w ruchu w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym (ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. - tekst jednolity: Dz. U. 1992 r. Nr 11 poz. 41 ze zm. oraz ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Dz. U. 1997 r. Nr 98 poz. 602 ze zm.). Taksówka osobowa, która dojechawszy do celu została unieruchomiona na poboczu na czas dłuższy niż jedną minutę z przyczyn nie wynikających z warunków lub przepisów ruchu drogowego, nie jest w ruchu - w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym - w stosunku do innych jadących pojazdów mechanicznych (Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 5 lutego 2002 r., V CKN 644/2000).
Odpowiedzialność za szkodę na osobie pracownika spowodowaną wypadkiem komunikacyjnym zaistniałym wskutek awarii samochodu zakładowego, którego stan techniczny podlegał kontroli zakładowych służb technicznych, obciąża pracodawcę na zasadzie ryzyka, przy uwzględnieniu stopnia przyczynienia się pracownika do powstania szkody (Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 grudnia 1997 r., II UKN 381/97).
Pracodawca nie odpowiada na zasadzie ryzyka za szkodę, która powstała wskutek wypadku w drodze z pracy, spowodowaną ruchem mechanicznego środka komunikacji prowadzonego przez pracownika i stanowiącego jego własność (Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 129/97).
Zdrowie jest dobrem szczególnie cennym. Przyjmowanie stosunkowo umiarkowanych kwot zadośćuczynienia w przypadkach ciężkich uszkodzeń ciała prowadzi do deprecjacji tego dobra. Długotrwałe leczenie i jego trwałe następstwa mające wpływ na zdrowie psychiczne poszkodowanego przemawiają za brakiem możliwości znacznego obniżenia zadośćuczynienia (Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 21 września 2005 r., V CK 150/2005). Na rozmiar krzywdy, a w konsekwencji wysokość zadośćuczynienia, składają się cierpienia fizyczne i psychiczne, których rodzaj, natężenie i czas trwania należy każdorazowo określić w okolicznościach konkretnej sprawy. Mierzenie krzywdy wyłącznie stopniem uszczerbku na zdrowiu stanowiłoby niedopuszczalne uproszczenie nie znajdujące oparcia w treści art. 445 § 1 kc (Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 28 czerwca 2005 r., I CK 7/2005).
W przeciwieństwie do spraw z ubezpieczeń społecznych, gdzie wysokość należnego jednorazowego odszkodowania jest zryczałtowana, w prawie cywilnym wysokość zadośćuczynienia jest zindywidualizowana (Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 10 maja 2005 r., I PK 47/2005).
Zasądzenie przez sąd karny na rzecz powoda cywilnego z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę kwoty pieniężnej, nie mającej charakteru symbolicznego, stanowi przeszkodę do zasądzenia w postępowaniu cywilnym dalszej kwoty z tego samego tytułu, chyba że ujawni się nowa krzywda, której nie można było przewidzieć w postępowaniu karnym (Uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 13 listopada 1970 r., III CZP 73/70).
